Het team

Hashtag Momlife is een blog door Naomi en Carina, zelf mama van vier en drie kids. Ze delen hun ervaringen als mama, en zijn daarbij niet vies van hun unplugged versies…

Archief

Zwanger worden, negen maand wachten

Negen maand wachten. Een eeuwigheid.

Negen maand van hopen, verlangen, dromen. Negen maand van tranen, teleurstelling en angst dat de droom niet uit zal komen.

En dan opeens kleurt het streepje blauw en zweef je op een roze wolk.
Een jaar geleden ontdekte ik zwanger te zijn van baby nummer drie. Zoooo gewenst, zoooo gewild.

Direct na nummer twee wist ik het zeker, ik wou nog kinderen. Maar gaandeweg verdween dat gevoel. En na jaren te denken dat twee kids toch wel echt genoeg was, ontstond er een kriebel waarvan ik dacht dat die lang geleden verdwenen was. Eentje waarvan ik dacht dat ik die nooit meer wou voelen. Maar toen die weer zachtjes de kop opstak begon ik te beseffen dat die kriebel nooit echt weggeweest was. Ik had dat gevoel gewoon op de achtergrond verplaatst. Het waren een paar moeilijke jaren geweest met het ziek zijn en overlijden van mijn papa. Zoveel gevoelens die toen door me heen gingen dat er gewoon geen plaats was voor iets anders.

Zwanger worden, negen maand wachten

Tot mijn bestie voor de tweede keer mama werd en ik dat kleine wonder mocht gaan vastleggen op camera én ik ineens overvallen werd door een verlangen waarvan ik mezelf had wijsgemaakt dat het er niet meer was.

Nog steeds een beetje in ontkenning (het zou wel zijn omdat het om mijn besties dochter ging dat ik me zo voelde) begon ik de babyspullen – die nu toch wel echt lang genoeg op zolder stonden – uit te mesten.
Er was geen ontkennen meer aan. Ik had full on baby fever! Ik was helemaal niet klaar om al die snoezige pakjes en speeltjes de deur uit te zetten. Integendeel! Ik was helemaal klaar om opnieuw een baby -gekleed in al die snoezige pakjes – dicht tegen me aan te voelen.

Dat je wel of geen kids meer wil, beslis je met twee. Dus was het nu ook aan mij om de hubby te melden dat die kinderwens er toch nog was. Gelukkig was die bij hem ook nog niet volledig verdwenen. Heck, waarschijnlijk maken we er hierna nog wel eentje!

Ik besef dat ik geluk gehad heb dat mijn partner er mee achterstond.

Ik besef ook dat negen maand niets is. Niet in vergelijking met degenen die veel langer hebben moeten wachten. Degenen die nog steeds wachten. Die nog niet weten of de droom zal uitkomen. Die nog elke maand tranen en teleurstelling te verwerken krijgen.

Aan diegenen wil ik zeggen: Geef de hoop niet op, ook al krijg je elke keer opnieuw weer een slag in het gezicht. En praat. Praat zoveel als je het nodig hebt, zodat je niet alleen blijft zitten met je tranen en gevoelens.

Zwanger worden

carina

Mama van 3 jongens – Getrouwd met Mister (always) Right – Fotografe – Verslaafd aan koffie, instagram, sushi, pizza – boekenwurm – full time dagdromer – vergroeid aan mijn smartphone en sneakers – praat graag en veel – altijd optimistisch – in love with life – prettig gestoord – redelijk tot heel erg onhandig – bestie van Naomi – omringd door de beste girl gang – wanderer for life – all about the comfy chique look

  1. Pingback:Huilbaby's huilen niet zomaar. Maar wat doe je eraan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *