M

Mijn kind, schoon kind

Mijn kind, schoon kind?

Het team

Hashtag Momlife is een blog door Naomi en Carina, zelf mama van vier en drie kids. Ze delen hun ervaringen als mama, en zijn daarbij niet vies van hun unplugged versies…

Archief

Van nature ben ikzelf nogal een nuchter persoon, en dus probeer ik de zaken altijd realistisch en onbevooroordeeld te bekijken. En dat probeer ik ook wat mijn kind betreft. Hoewel ik die wezentjes ontzettend graag zie, besef ik maar al te goed dat ook zij niet altijd engeltjes zijn en af en toe hun boekje te buiten gaan (of zullen gaan).

Maar wat sta ik er dan toch van te kijken dat andere ouders daar toch helemaal anders over denken. Aan de schoolpoort vang ik gesprekken op waarbij dochter- of zoonlief thuis vertellen dat kind A of B hen op de speelplaats tegen het lijf liepen (letterlijk). Of hoe kind C en D scheldwoorden zouden gebruikt hebben. Ouders spreken elkaar er persoonlijk op aan, en gaan soms in heftige discussies.

Begrijp me niet verkeerd. Indien er sprake is van pestgedrag, dan moet dit zeker besproken en aangepakt worden. Maar wat mijn eerste reflex bij dochterlief die verhalen doet over kindjes die stampen of duwen, is goed bevragen wat de aanleiding was. Ik neem zeker geen beschuldigende houding aan, maar stem toch even af wat de tweede versie van de feiten is. Vaak blijkt ook dat er voor de eerste stamp of duw, ook al enkele (scheld)woorden uitgewisseld werden. Want kinderen zijn hard. Heel hard. Maar ook mijn kind kan hard zijn. En dus wil ik niemand met de vinger wijzen vooraleer ik zeker weet wat er gebeurde.

En dat is nu net zo frappant… Dat niet iedereen dat lijkt te beseffen dat er vaak een aanleiding is voor een duw of stoot. Marie is mondig, en zeker een heel lief kind. Maar net als ze ook tegen ons een houding durft aan te nemen die we niet tolereren, vermoed ik dat zij dit ook durft op de speelplaats tov klasgenootjes. En zeker weten dat ook die andere kindjes dat doen. Maar dat maakt van mijn kind nog steeds geen engeltje. En dus krijg ik altijd zo’n heel vreemd buikgevoel als ik ouders onderling in gesprek hoor gaan om elkaars kinderen te beschuldigen van uitgedeelde klappen of rake woorden.

Want hoe graag ik mijn kind ook zie, ik zal (tenzij we 100 % zeker zijn dat er sprake is van pesterijen, wat je als ouder wel aanvoelt als jouw kind dergelijke zaken thuis deelt aan tafel) altijd proberen die rol te bewaren. Mijn kind er attent op maken hoe haar gedrag aanleiding kon zijn voor dergelijke uitvallen. En toe te lichten hoe ze best kan reageren op zulke situaties. Neen, niet mee op de vuist gaan. Maar vriendelijk in gesprek gaan. Als dat niet werkt een leerkracht aanspreken die mee kan bemiddelen.

Dus lieve ouders… Kunnen we elkaar niet persoonlijk attaqueren? Maar af en toe op een vriendschappelijke manier even polsen wat er net gaande is tussen onze hummeltjes? Om zo samen een constructieve oplossing te bedenken? Want weet je, deze wereld zou nog net iets fijner zijn, mochten we net iets meer respect tonen voor en aan elkaar… En ja, ik vind mijn kind echt een prachtig kind. Maar als ze dan even een ettertje is, dan ben ik ervan overtuigd dat mijn kind niet altijd schoon kind is :)!

Mijn kind, schoon kind? Mijn kind, schoon kind? Mijn kind, schoon kind?

Foto’s: Carina Kaba Photography

 

naomi

Mama van vier – Best babe van Carina – granola, koffie, sushi en pasta addict – dol op snelle DIY projecten – verslingerd aan mijn naaimachine – fan van bakken van allerlei lekkers – ik hou van de comfy en stylish look – een beetje tot heel perfectionistisch met een vleugje chaos

  1. Ine De Vis says:

    Mooi gezegd!! En gelijk heb je! Ik heb hier ook zo’n mondig exemplaar dat zeker vast wel eens haar boekje te buiten gaat maar ook zo’n oneindig gevoelige ziel is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *