Held voor altijd

Het team

Hashtag Momlife is een blog door Naomi en Carina, zelf mama van vier en drie kids. Ze delen hun ervaringen als mama, en zijn daarbij niet vies van hun unplugged versies…

Archief

 Hoe vertel je aan je kind van vijf dat zijn opa nooit meer terugkomt. Dat hij afscheid moet nemen van zijn held. Degene in wiens schaduw je hem altijd kon vinden om alles te doen wat opa doet. Want opa, die weet hoe het is om een man te zijn en doet coole mannen-dingen met je.

Hoewel we graag een vrolijke noot houden bij #momlife, is er zeker ook ruimte voor de minder leuke dingen. Dingen zoals iemand verliezen die zo belangrijk voor je is. En hoe je daarmee om gaat.

Er wordt vaak gezegd dat meisjes echte papa’s kindjes zijn. Ik was zeker geen uitzondering op die regel. Mijn papa was mijn held. Vijf jaar geleden vandaag verloor ik mijn held. Na eerst een lange strijd tegen de gevolgen van een zwaar auto ongeval en daarna een strijd tegen het gemene kankerbeestje moest hij afscheid van ons nemen.

De leegte die achterblijft is onbeschrijflijk. Het ongeloof groter dan je je kan inbeelden. Vijf jaar later kan ik nog steeds met de telefoon in mijn hand staan om mijn papa te bellen. Om dan eens te meer te beseffen dat dat niet meer kan. Want helaas is er geen telefoonlijn naar het hiernamaals.

Held voor altijd Held voor altijd

Ook voor mijn twee grootste jongens is het vaak nog moeilijk. Meer dan eens vloeien er traantjes om het verlies van hun grote held. We proberen voor hen en onszelf de herinnering levend te houden. Met hen te praten over de mooie momenten die ze met hem hebben beleefd. Hen te leren hoe ze die momenten moeten koesteren voor altijd. Ik vertel hen hoe ik geloof dat hij nog steeds ergens is en over ons waakt. Hoe hij de helderste ster aan de donkere hemel is.

Toen ik zwanger was van de jongste voelde het gemis eens zo groot. Nooit zou mijn papa zijn jongste kleinzoon kunnen ontmoeten. Na de bevalling druppelden alle familieleden één voor één binnen om dat nieuwe wonder te ontmoeten. Helaas was er eentje die niet langs kon komen en die dan ook ontzettend werd gemist.

Ik zal kleine Jackson steeds vertellen over zijn opa, mijn held. Ik zal met hem alle mooie herinneringen delen die ik zelf heb, zodat hij mijn papa toch een beetje leert kennen. Zijn foto zal altijd een mooi plaatsje in ons huis hebben, zodat ook zijn gezicht nooit onbekend zal zijn. Want helden, die leven nu eenmaal voor altijd.

Held voor altijd

carina

Mama van 3 jongens- Baby 4 coming June 2019 – Getrouwd met Mister (always) Right – Fotografe – Verslaafd aan koffie, instagram, sushi, pizza – boekenwurm – full time dagdromer – vergroeid aan mijn smartphone en sneakers – praat graag en veel – altijd optimistisch – in love with life – prettig gestoord – redelijk tot heel erg onhandig – bestie van Naomi – omringd door de beste girl gang – wanderer for life – all about the comfy chique look

  1. Petra says:

    Ik wens jou, je kids en familie heel veel kracht, troost en ❤ toe… Wattracties kan het leven toch hard zijn…

    De tranen vloeien over mijn wangen…
    Ook tranen van leegte en een niet te beschrijven gemis… Mijn papa,net zoals bij jou de superheld van mijn kleine kids van 5 & 1,5, stierf in maart onverwacht aan een hartaderbreuk.

    Wat ik hier lees, is zoooo herkenbaar…. Het doet me pijn, maar geeft me wel kracht… Want door ook jouw verhaal te lezen, besef ik weer dat ik niet alleen zo’n groot verlies moet dragen en aanvaarden. Ik kwam hier toevallig terecht, maar ga de blog zeker volgen.

    VEEL STERKTE & LIEFS!
    Petra

    1. carina says:

      Dank je wel Petra ? Ook voor jou moet het heel moeilijk zijn. Je jongens waren exact dezelfde leeftijd als mijn twee jongens waren toen mijn papa overleed… Het is zo moeilijk aan ze uit te leggen. De jongste vroeg steeds wanneer we naar hem toe gingen of waar hij was.

      We zijn inderdaad niet alleen maar toch maakt dat het niet makkelijker. En helaas moet ik bekennen dat ook de jaren die verstrijken de pijn niet verzachten of het gemis verkleinen. Dat lijkt alleen maar groter te worden. De rauwe kantjes van de pijn verzachten maar kunnen je ook weer uit het niets overvallen.

      Dikke knuffel ook voor jou en je jongens. Vertel ze maar heel veel verhalen over hun grote ster ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *